حضرت با سنجيدن توانايى و قدرت نيروهاى دشمن ، افرادى را مىفرستد كه توان مقابله با آنان را داشته باشند . در جنگ خندق نيز ، هنگامى كه عمرو بن عبدود از خندق عبور كرد و در مقابل مسلمانان ايستاد و مبارز طلبيد ، هيچ كس جز حضرت امير عليه السلام برنخواست ، زيرا او را مىشناختند و او با هزار سوار ، برابر به‌شمار مىآمد ، عمرو رئيس قبيله در واقع به « اسب‌سوار يَليَل » معروف بود . زيرا هنگامى كه با كاروان قريش همراه با اسب‌سواران از يليل در نزديكى بدر مىگذشتند ، بَنُو بَكْر با عدّه‌اى به آنها حمله‌ور شدند . عَمْرو به يارانش گفت : شما برويد من يك تنه در مقابل همهء اينها مقاومت مىكنم ! و اين كار را كرد و آنها را از تعرّض بازداشت . هنگامى كه كسى جز حضرت امير عليه السلام جرأت مبارزه با عمرو را نداشت ، پيامبر گفت : اين عمرو است ، بنشين . عمرو براى بار دوّم مبارز طلبيد ، باز على عليه السلام به پا خاست . پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود : اين عمرو است ! حضرت امير عليه السلام گفت : اگر چه عمرو باشد ، با او مىجنگم . پس پيامبر اجازه داد كه على عليه السلام با عمرو بن عبدود نبرد كند . « 1 » از تأكيد پيامبر صلى الله عليه و آله مبنى بر اين‌كه ، اين عمرو است توان رزمى عمرو معلوم مىشود . ديگر ، مشخص كردن سازمان دشمن است كه خود شامل : ارتباطات ، رده‌ها و وظايف آن مىباشد كه گردآورى آنها جهت به‌دست آوردن توان دشمن ضرورى است در هر صورت ، تعيين « هويت » و « سازمان » دشمن ، براى توسعهء اطّلاعات ضرورى است كه امروزه اين مسأله تحت عنوان « تركيب » بررسى مىگردد .

--> ( 1 ) - بحارالانوار ، ج 20 ، ص 202 ؛ المغازى ، ج 2 ، ص 470 ؛ كشف‌الغمّه ، ج 1 ، ص 98 و تاريخ طبرى ، ج 2 ، ص 239 .