مقام او در ادبيّات عرب اديبان عرب از زيبايى تعبير و تنوّع اسلوب او در شگفت‌اند . يونس بن حبيب نحوى گفته است : « اگر شعر فرزدق نبود يك‌سوم زبان عرب از ميان مىرفت » . نظير همين گفته را نيز ابو عبيده در وصف فرزدق آورده است . جلال الدّين سيوطى در « المزهر » به نقل از حمّى و او از جرير ، فرزدق را بزرگ‌ترين شاعر اسلام دانسته است . قصيده‌ى « ميميّه » او بلندترين چكامه‌اى است كه در آن عاطفه و صداقت موج مىزند ، و روشن‌ترين دفاعى است از كسى درباره‌ى بزرگى . به قول دكتر زكى مبارك ، شاعر در اين قصيده ، ستايش و شكر خداوند را با سپاس از خاندان پيامبر مقايسه مىكند . دوستى آل محمّد ( ص ) را دين ، و بغضشان را كفر مىشمارد . 2 تولّد و وفات شاعر او به سال 20 هجرى در اواخر خلافت عمر در بصره بزاد و مرگش را به سال 110 يا 112 و يا 114 هجرى ذكر كرده‌اند . عمرى طولانى كرده است كه به حدود صد سال مىرسد . ارتباط او با ائمه - عليهم السّلام - گويند پدرش او را پيش امام على ( ع ) برد و گفت : اين شاعر مضر است . امام سفارش كرد تا او را قرآن بياموزد كه از شعر براى او بهتر است . گويند پس از آن فرزدق پاهاى خود را در زنجير نهاد و سوگند ياد كرد تا قرآن را از بر نكند ، بند از آن‌ها نگشايد . در ملاقاتش با امام حسين ( ع ) ، در جواب سؤال امام درباره‌ى مردم عراق گفت : « دل‌هايشان با تو و شمشيرهايشان در خدمت بنى اميه است » ( قلوب النّاس معك و سيوفهم مع بني أميّة ) . مورّخان ، نقل كرده‌اند كه به روزگار وليد بن عبد الملك ( مروانى ) ، وليعهد و برادرش ، هشام بن عبد الملك به قصد زيارت خانه‌ى خدا وارد مكّه شد ، و براى طواف گام در مسجد الحرام نهاد . چون خواست كه حجر الأسود را استلام كند ، فشار جمعيت مانع از اين كار شد ، ناگزير برگشت و بر منبرى كه برايش نصب كرده بودند ، نشست . بزرگان شام