موكول كرد و عذاب ايشان را تا روز حشر به تأخير انداخت و اين تأخير را ارجاء ( به تأخير انداختن ) مىگفتند . عقيده‌ى مرجئه ، در باب امام ، يعنى جانشين حضرت رسول ( ص ) اين بود كه پس از انتخاب شخصى به اجماع به اين مقام ، بايد هرچه را مىگويد و امر مىدهد ، اطاعت كرد و فرمان او را واجب شمرد و عصمت او را از خطا لازم نمىدانستند . اين عقيده كاملا به منفعت معاويه و جانشينان او بود ، به‌همين علت ، مرجئه را فرقه‌ى حكومتى بنى اميّه مىگويند و چون شيعه و خوارج به واسطه‌ى حركات ناپسند امويان و دخالت دادن عيسويان در كارها ، از ايشان تنفّر شديد داشتند ، مرجئه اسباب تقويت كار بنى اميّه شدند . ناگفته نماند كه پاره‌اى از مرجيان با امويان هم سزيا سازگارى داشته‌اند ، پس نمىتوان تمام آن‌ها را طرفدار امويان به شمار آورد . ( ر . ك : خاندان نوبختى ) * * *