ابو مسلم او را گرفت و بعضى گفتند كه بعدا او را كشت . و سرش را به عامر بن ضباره داد تا پيش مروان برد . برخى گفته‌اند : ابو مسلم او را زنده تحويل ابن ضباره داده است . به او نسبت بيدينى زده‌اند و او را از زنادقه شمرده‌اند . از جمله نامه‌نگار او عمّار بن حمزه ، و همنشينان او مطيع ين اياس و بقلى هرسه بيدين بودند . و رئيس انتظامات او قيس نيز بيدين بود . عبد اللّه آن‌گونه كه از متون تاريخ برمىآمد ، مردى بداخلاق و بدسيرت بوده است . او شاعر نيز بود و خروجش به سال 127 هجرى اتفاق افتاد ( ر . ك : مقاتل الطالبييّن ) . 74 - منصور دوانيقى عبّاسى دومين خليفه عبّاسى ، فرزند محمّد بن على بن عبد اللّه بن عباس كنيه‌اش ابو جعفر ، لقبش منصور يا دوانقى است . به دستيارى ابو مسلم خراسانى عموى خود عبد اللّه را بكشت و در سال دوم خلافتش ابو مسلم را نيز از خوف نفوذ و اقتدارش ، به قتل رساند . در سال 145 بغداد را مقرّ خلافت كرد . گويند ، چون در حفر خندق كوفه ، از هرسر ، يك دانق نقره گرفت ، لقب دوانيقى يافت . وى چندين مرتبه براى امام صادق ( ع ) مزاحمت ايجاد كرد و آن امام را از مدينه به عراق آورد و عاقبت امام را مسموم كرد . منصور در سال 158 در مكّه درگذشت . ( ر . ك : ريحانة الأدب ) . 75 - عبد اللّه بن محمّد بن عبد اللّه حسنى وى همان عبد اللّه اشتر است كه به وسيله‌ى عبد اللّه بن مسعده به هند برده شد . عبد اللّه بن مسعده ، معلّم فرزندان عبد اللّه بن حسن بود . عبد اللّه مدّتى در سند ماند تا جاسوسان گزارش دادند كه او همان فرزند محمّد بن عبد اللّه ( نفس زكيّه ) است . منصور ، هشام بن عمرو بن بسطام تغلبى را طلبيد و او را مأمور قتل عبد اللّه كرد . هشام ، عبد اللّه را كشت و سرش را براى منصور فرستاد . ( ر . ك : عمدة الطّالب . مقاتل الطالبيّين ) .