آن‌هاست ! اى قبرى كه در سرزمين طوس جايگاهى غريب دارى ، اشك‌هاى غم ، پيوسته بر تو ريزان باد . در شبهه‌ام كه تو را زهر خوراندند تا بر تو گريه كنم ، يا به مرگ طبيعى از دنيا رفته‌اى تا داغ تو بر من آسان‌تر گردد . » مقام شعر و شاعرى نزد ائمه - عليهم السّلام - علامه‌ى امينى در « الغدير » گويد : دعوت روحى و يارى دين كه به وسيله‌ى شعر انجام مىگرفت و از تأييد قرآن و حديث هم برخوردار بود ، در زمان ائمه طاهرين ( ع ) نيز چون زمان رسول خدا ( ص ) برقرار بود و مردم و مجتمع آن روز ، از شعر شعراى اهل بيت ( ع ) ، قلوبشان مسخّر مىشد . و حقايق مكتب ولايت ، با جانشان آميخته مىگشت . پيوسته شعراء از نقاط دور با قصايد مذهبى و چكامه‌هاى دينى خود ، به خدمت ائمه ( ع ) مشرّف مىشدند و مورد تفقّد و اكرام ايشان واقع مىشدند . 14 باز به عقيده‌ى اين محقّق ، نظر به فوايد اجتماعى و دينى شعر اين شاعران ، پيشوايان ، هيچ‌گونه نظرى به شخصيت شاعر نداشتند و نسبت به ساير شؤون و اعمالشان خرده نمىگرفتند ، هرچند كه شاعرى آلوده و بدمنش بود و از رفتارش ناراضى بودند . ولى همين‌كه افكار و اشعار چنين شعرايى را مىديدند كه در راه هدايت و ترويج دين و بيان حقايق مفيد است ، از اعمال بدشان چشم‌پوشى كرده و به آن‌ها به ديده‌ى استرحام مىنگريستند . و برايشان طلب آمرزش مىكردند و احساسات مؤمنين را به اطرافشان تحريك مىنمودند . وصيّت امام باقر ( ع ) به امام صادق ( ع ) كه : از مال من فلان مقدار وقف كن براى نوحه‌سرايان كه تا ده سال در منى موقعى كه حاجيان جمع‌اند بر من نوحه‌سرايى كنند ، ناظر به اهميّت شعر و استفاده از آن به عنوان وسيله‌ى تبليغى مؤثّرى است در خدمت دين و اهداف عالى اسلامى .