درحقيقت مبارزهء تمام‌عيار مردم مكه از زمانى شروع شد كه بزرگان آنها در بدر به بدترين شكل نابود گرديدند ؛ درحالىكه پيش از آن و حتى در جنگ بدر رجال متعددى از مردم مكه در تلاش بودند كه با پيامبر - كه او را خويشاوند خود مىدانستند - درگير نشوند . حتى عتبة بن ربيعه جد مادرى معاويه ازجمله افرادى بود كه در مكه و به‌ويژه در جريان جنگ بدر مىكوشيد تا با پيامبر ( ص ) و يارانش درگيرى نداشته باشد . او به مردم مكه نيز توصيه مىكرد تا كار پيامبر را به ديگر مردم عرب واگذارند ، تا اگر محمد در برابر ديگر قبايل عرب نابود شد ، هدف آنها نيز تحقق يابد ، بىآنكه دست به خون خويشاوندان آلوده باشند . تلاش‌هاى عتبه به ثمر ننشست ، تا اينكه براثر تصور نادرست ابوجهل كه بهترين فرصت براى نابودى مسلمانان را بيابان بدر مىدانست ، جنگ آغاز شد . ناباورى مشركان نسبت به وعده‌هاى پيامبر درمورد حاكميت جهانى اسلام مردم مكه به هيچ‌رو نمىتوانستند باور كنند كه آيين اسلام با استقبال عمومى ملل روبه‌رو شده و سرانجام قدرت‌هايى مانند كسرا و قيصر مقهور آن گردند . به همين دليل ، آنان وعده‌هاى پيامبر را دروغ‌پردازى دانستند و حتى او را به جنون متهم نمودند : « وَ قَالُوا يَا أَيُّهَا الَّذِى نُزّلَ عَلَيْهِ الذّكْرُ إِنَّكَ لَمَجْنُونٌ . » « 1 » اين بدان معنا نبود كه اينان پيامبر را با آن همه افتخارات نمىشناختند ، بلكه بدان جهت بود كه كسرا و قيصر را شكست‌ناپذير مىشمردند .

--> ( 1 ) . حجر ( 15 ) : 6 . نيز بنگريد به : شعراء ( 26 ) : 27 .