امام ( ع ) فرمود : اما اينكه افرادى از شما در گذشته كشته شده ، مسئوليت آن با من نيست ، بلكه با خداست كه فرمان جهاد داده است . اما اينكه با ثروت شما كار نداشته باشم ، من حق ندارم كه از شما يا از غير شما حقِ حق‌دار را باز نستانم . اما كشتن قاتلان عثمان را ، اگر امروز لازم بود آنان را بكشم ديروز كشته بودم . بلى شما حق داريد ، اگر از من ترسيديد به شما امنيت ارزانى دارم و من نيز اگر از شما ترسيدم ، به جاى ديگر بفرستم . « 1 » وليد پس از اين گفتار ، به رفقايش پيوست و از همان‌جا كارشكنى را آغاز نمودند . گروهى از دوستان على ( ع ) زمانى كه از اين كارشكنىها آگاه شدند ، نزد امام ( ع ) آمدند و گفتند : اينها به‌زودى كشته شدن عثمان را بهانه ساخته ، آشوب خواهند كرد . كشته شدن عثمان بهانه است‌و مشكل اصلى آنان همين است كه تو ميان اينها و تازه مسلمانان غيرعرب تساوى برقراركرده‌اى . ازاين‌رو ، اگر امتياز اينها را حفظ و در تصميم خويش بازنگرى كنى غايله فرومىنشيند . امام ( ع ) در پاسخ آنان فرمود : از من مىخواهيد كه پيروزى را با ستم به آنان كه ولايت آنها را پذيرفته‌ام ، بجويم ! به خدا كه اين‌گونه نخواهد شد تا جهان سرآيد و تا در آسمان ستاره‌اى پس از ستاره‌اى مىدرخشد . اگر اين مال ، مال من بود آن را به تساوى تقسيم مىكردم پس چگونه تبعيض روا دارم و حال آنكه مال ، مال خداست . آگاه باشيد كه بخشيدن مال به كسانى كه حق ندارند ، اسراف و تبذير است و اين كار ، قدر بخشنده را در دنيا بالا مىبرد ، ولى از مقام او در آخرت مىكاهد . او را در نزد مردم گرامى خواهد ساخت ، ولى در نزد خدا بىارزش خواهد شد و هيچ فردى مال خود را در غير مورد حقش مصرف نمىكند و به غيرمستحقان نمىبخشد ، جز اينكه خداوند او را از شكرگزارى آنان محروم خواهد ساخت و محبت آنان را به غيرصاحب مال سوق خواهد داد . بنابراين اگر روزى پاى او

--> ( 1 ) . به‌گفته يعقوبى ، على ( ع ) در پاسخ وليد فرمود : « اگر لازم باشد امروز قاتلان عثمان را بكشم ، لازم خواهد بود فردا با آنان جنگ كنم » . ( ابن‌واضح ، تاريخ يعقوبى ، ج 2 ، ص 75 )