ماجراى فدك اميرمؤمنان على ( ع ) در نامه‌اى به عثمان بن حنيف ( نماينده آن حضرت در بصره ) ضمن دعوت او به زهد و پارسايى و تأسى به رهبر خويش در بىاعتنايى به دنيا ، مىفرمايد : قسم به خدا كه از دنياى شما زرى نيندوختم و از غنيمت‌هاى آن ذخيره نكردم و بر جامه كهنه‌ام ، كهنه‌اى نيفزودم . بلى از آنچه آسمان بر آن سايه افكنده است ، فدك در دست ما بود ولى مردمى بر آن بخل ورزيدند و برخى سخاوتمندانه از آن چشم پوشيدند . بهترين داور خدا است . مرا با فدك و غير آن چه‌كار ، كه فردا جايگاه همگان گورى است كه در تاريكى آن اثرى از او مشاهده نخواهد شد . « 1 » همان‌گونه كه ملاحظه مىشود ، با همه زهد و بىاعتنايى على ( ع ) به دنيا ، رويداد فدك برايش بسيار دردناك بود . به‌همين دليل ، در سخنان خويش ، نسبت به لزوم تأسى ديگران به‌خود ، از فدك ياد مىكند كه پيامبر ( ص ) در اختيار آنان گذاشته بود ، ولى پس از وفات آن حضرت ، آن را از ايشان ربودند و همسر وفادارش را از حق مسلّم خويش محروم ساختند . اين موضوع زخمى بر دل على نهاده بود كه هيچ‌گاه التيام نيافت و اين نه به‌دليل دنيا ، كه على دل به دنيا نبسته بود ، و همه اموال شخصى خود را نيز وقف راه خدا نمود بلكه به خاطر حق‌طلبى و خاطره مظلوميت همسرش حضرت زهرا ( عليها السلام ) و بيان اين واقعه براى ديگران بود . « 2 » شهادت حضرت فاطمه زهرا ( عليها السلام ) فاطمه صديقه ، يگانه يادگار رسول خدا ( ص ) بود كه همه مسلمانان به بزرگوارى بىنظير او اعتراف داشتند . وى تنها زنى بود كه در رويداد مباهله ، حضور داشت و سومين فرد از اصحاب كساء و مخاطب آيه « إِنَّمَا يرِيدُ اللَّهُ لِيذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيتِ وَيطَهِّرَكُمْ تَطْهيرًا »

--> ( 1 ) . سيد رضى ، نهج‌البلاغه ، نامه 45 . ( 2 ) . براى ديدن تفصيل احتجاجات حضرت فاطمه درباره فدك بنگريد به : نگارنده ، تاريخ اسلام ؛ از بعثت نبوى تا حكومت علوى ، ص 270 به بعد .