اينكه آنان به مسلمانان خيانت نكنند و براى امنيت مدينه همكارى نمايند . آنها با كشته شدن كعب وحشت نمودند و مدتى آرام گرفتند ، اما در جريان جنگ احد و در پى تلفات گسترده مسلمانان ، يهوديان بنىنضير ديگربار دشمنى خويش را آشكار و پيمان خويش را با پيامبر نقض نمودند . پيامبراكرم براى دريافت كمك به‌منظور پرداخت خون‌بهاى دو تن از بنىعامر ، به يهوديان بنىنضير - كه هم‌پيمان با آنان بودند - مراجعه كرد ، ولى آنها فرصت را مغتنم شمرده ، در صدد قتل ايشان برآمدند . پيامبر ( ص ) از توطئه آنان باخبر شد و به مدينه بازگشت . حضرت فرداى آن روز فرمان داد كه بنىنضير بايد ظرف ده روز از مدينه خارج شوند ؛ يهوديان در آغاز با خروج از مدينه موافقت نمودند ، ولى هنگامى كه عبدالله بن ابى و ديگران به آنان وعده حمايت دادند ، از مهاجرت سر باز زدند و به همين دليل پيامبر فرمان داد آنها را محاصره نمايند . وقتى يهوديان پس از پانزده روز محاصره دريافتند كه منافقان مدينه آنها را يارى نمىكنند ، تسليم شدند و پيامبر ( ص ) نيز به آنان اجازه داد كه هر مقدار از اموالشان را كه چهارپايانشان مىتوانست حمل نمايد ، با خود ببرند . جمعى از آنان به خيبر و بسيارى از آنها نيز به شام مهاجرت نمودند ، به جز دو تن كه مسلمان شدند و در مدينه باقى ماندند . سرگذشت اين گروه از يهوديان در سوره حشر بيان گرديده است . پيامبر ( ص ) اموال باقيماندهء يهوديان بنىنضير را با اجازهء انصار در ميان مهاجران تقسيم كرد ؛ چراكه مهاجران تا آن زمان استقلال مالى نداشتند و ثروت خويش را در مكه باقى گذارده بودند . پيامبر ( ص ) خطاب به انصار فرمود : شما نيز مىتوانيد از اين اموال سهمى داشته باشيد و همچنان از مهاجران به‌عنوان مهمان خود پذيرايى كنيد ، يا اينكه آن را مخصوص مهاجران بدانيد تا از اين پس استقلال اقتصادى داشته باشند و مهمان شما نباشند . مردم مدينه اظهار داشتند كه حاضريم اين اموال را به آنان اختصاص دهيم و همچنان مهمان ما نيز باشند . در همين باره قرآن‌كريم مىفرمايد : در عين نيازمندى ، ديگران را بر خويش مقدم مىدارند و هر آن كس از بخل نفس خويش مصون بماند ، آنان از رستگاران‌اند . « 1 »

--> ( 1 ) . حشر ( 59 ) : 9 .