آن‌هم با استناد به حديث غدير و عقيده شيعى . سخنان و نوشته‌هايى از اين دست بسيار است ؛ ضمن اينكه سيره عملى حضرت نيز در حكومت ، مبتنى بر انديشه و رهيافت امامت الهى است . اين تلاش امام عليه السلام و ياران او باعث شد كه شيعه در دهه سوم و چهارم قرن اول هجرى از بُعد كمّى و كيفى گسترش يابد از اين رو عراق پايگاه مهم شيعه در قرون اوليه تاريخ اسلام گرديد و سپس اين جريان به ديگر شهرها و مناطق اسلامى راه يافت . گرايش‌هاى غلوآميز در كنار مخالفت‌ها و تندروى مخالفان ، به‌تدريج برخى نومسلمانان كه با منزلت و جايگاه و نفوذ و جاذبه‌هاى معنوى حضرت آشنا مىشدند ، به افراط گراييدند ؛ چنان‌كه حضرت امير عليه السلام در نفى اين ديدگاه و گروه افراطى مىفرمايد : درباره من دو گروه هلاك خواهند شد : دوستداران افراطى . . . و دشمنان افراطى كه بغض و عداوتْ آنان او را به راه باطل مىكشاند . « 1 » فرقه‌هاى غاليان كه از مذهب شيعه به افراط گراييدند - و بنا بر نظر تمامى عالمان شيعه و اهل‌سنت از دين خارج شدند - يا به الوهيت مقام امام عليه السلام اعتقاد داشتند ، يا ايشان را هم‌پايه پيامبر و يا حتى بالاتر از او مىدانستند ؛ « 2 » همانند علويه ، شريكيه و اسحاقيه . يكى از تلاش‌هاى امامان شيعه مقابله با اين جريان افراطى بود كه در بررسى فرازهاى تاريخى حيات امامان شيعه عليهم السلام به آن اشاره خواهد شد .

--> ( 1 ) . همان ، خطبه 127 . ( 2 ) . بنگريد به : محمد جواد مشكور ، فرهنگ فرق اسلامى ، پيشگفتار ، ص 40 .